નાનાના ઘરેથી દાદાના ઘરે

અખાત્રીજ એટલે કે 16 -5-10 અને રવિવારના દિવસથી હું હવે નાનાના ઘરેથી દાદાના ઘરે આવી ગઇ છું. જન્મ થયો ત્યારથી હું નાનાના ઘરે જ હતી આથી આસપાસના માહોલ અને માણસોથી હું પરિચિત થઇ ગઇ હતી પરંતુ અહીં મને એક મમ્મીને બાદ કરતાં બધુ નવું નવું લાગી રહ્યું છે. આમ તો હું પ્રયત્નો કરી રહું છું કે હું નવા વાતાવરણમાં ગોઠવાઇ શકું પરંતુ થોડો સમય લાગશે.

અહીં ધૈર્યભાઇ તો પહેલાથી જ હતા અને મને લેવા માટે અદા, શારદા બા, રીટાફઇની સાથે કેશોદ પણ આવ્યા હતા. તેમાં પણ છેલ્લા બે દિવસથી તો નેત્રાદીદી અને પુષ્ટિદીદી પણ આવી ગયા છે એટલે મજા...મજા.... હાલના દિવસોમાં દરરોજ બહારથી પણ કોઇને કોઇ મને રમાડવા આવતા રહે છે.

હાલ પડી રહેલી કાળઝાળ ગરમીના કારણે બપોર પછીનો સમય કાઢવો મારા માટે થોડો કપરો હોય છે પરંતુ સવારે બહુ વાંધો આવતો નથી. બીજી તરફ નાનાના ઘરે પણ બધાને મારી ગેરહાજરી મહેસુસ થઇ રહી છે પરંતુ હું પણ શું કરૂ હજુ તો મારે અહીંથી અમદાવાદ જવાનું છે પરંતુ થોડા દિવસો પછી જેથી ગરમી થોડી ઓછી થઇ જાય.

- તમારી જિત્વા

હેપ્પી મધર્સ ડે

આજે હું પહેલી વખત મધર્સ ડે ઉજવી રહી છું. બધાની જેમ મને પણ મારી મમ્મી બહુ વ્હાલી છે. હું તો તેને જોતા વેંત ઓળખી જાઉ છું અને હસવા માંડુ છું. આજના દિવસની પોસ્ટમાં મુકવા માટે મેં છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી મારી મમ્મી અને નાની સાથેના ફોટા સાચવીને રાખ્યા હતા. આ પોસ્ટ સાથે તે મુકું છું.

કોઇએ ખરૂ જ કહ્યું છે ને કે ભગવાન દરેક જગ્યાએ પહોંચી શકતો નથી આથી તેણે માનું સર્જન કર્યું છે. એક સંતાનને જન્મ આપતા સમયે પણ માતા કેટલી તકલીફ ઉઠાવે છે. આપણે ત્યાં તો કહેવતો પણ પ્રચલીત છે ને કે, "મા તે મા બીજા બધા વગડાના વા" અને "માતા વિના સુનો સંસાર, ગોળ વિના મોળો કંસાર".

આજે હું 86 દિવસની થઇ ગઇ છું અને હવે મને અંધારા અને અજવાળા વચ્ચેનો ફર્ક સારી રીતે ખબર પડે છે અંધારૂ તો મને જરા પણ ગમતુ નથી. અને પંખા સિવાય મને જરા પણ ચાલતું નથી. જેવો પંખો જેવો બંધ થાય કે તરત જ હું રડવાનું શરૂ કરી દઉં છું અને મમ્મી તરત જ દોડતી મારી પાસે પહોંચી જાય છે.

હાલ વિભા માસી અને ખુશી દીદી પણ અહીં મામાના ઘરે આવ્યા છે. ખુશી દીદી અને વાસુ મામા વચ્ચે મને રમાડવા માટે ક્યારેક મીઠા ઝઘડાઓ થતા રહે છે. હવે હું એક અઠવાડીયામાં નાનાના ઘરેથી દાદાના ઘરે જવાની છું અને મમ્મી તો ધીમે ધીમે મારો સામાન પણ પેક કરવા માંડી છે. અને નાના-નાની અને ભરતમામા અને બા મારી ગેરહાજરીમાં સમય કેમ વિતાવશે તેની ચિંતા કરતાં જોવા મળી રહ્યા છે.

આ પોસ્ટની સાથે આજના દિવસના સંદર્ભમાં કેટલાક ગીતો પણ મુકુ છું તમને જોવા અને સાંભળવા ગમશે. તમે આ ગીતો સાંભળો હું ચાલી મધર્સ ડે ઉજવવા.

- તમારી જિત્વા

વિશ્વ હાસ્યદિન નિમિતે કેટલાક ખાસ ફોટાઓ

તમને ખબર જ છે કે આજે વિશ્વ હાસ્યદિન છે. મે મહિનાનો પહેલો રવિવાર સમગ્ર વિશ્વમાં હાસ્યદિન તરીકે ઉજવવામાં આવે છે.

આ દિવસને ધ્યાને રાખીને મેં પણ ચહેરા પર હાસ્ય સાથે કેટલાક ફોટાઓ પડાવ્યા છે. જોઇને કહેજો કે ફોટા કેવા લાગ્યા અને હા પ્રતિભાવ આપવાનું ભુલતા નહીં.

- તમારી જિત્વા

ઢીંગલો મારો બોલતો નથી

બધાને દોસ્ત હોય છે મારે પણ એક દોસ્ત છે આજે હું તમને તેના વિષે જણાવું છું. આ ફોટોમાં તમે જે ઢીંગલો જોઈ રહ્યા છો તે મારો દોસ્ત છે. હું ક્યારેક-ક્યારેક તેની સાથે રમું છું. આ કલરફૂલ ઢીંગલો બોલે પણ છે કારણ કે તેના પેટમાં એક ઘૂઘરો છે.

ગુજરાતીમાં એક બાળગીત છે કે ઢીંગલો મારો બોલતો નથી ચાલતો નથી કેમ બોલવું પણ મારો આ ઢીંગલો તો બોલે પણ છે અને રીસાતો પણ નથી. કેવું સારું નહીં ?

બસ મારું એટલું જ કહેવું છે કે કોઈ કોઈથી રીસાય નહીં અને બધા સંપીને રહે. ઢીંગલા વાળું બાળગીત અહી આપું છું તમને પણ ગમશે અને તમારો ઢીંગલો રીસાય ત્યારે મનાવવામાં પણ કામ આવશે.

ઢીંગલો મારો બોલતો નથી

ખાતો નથી પીતો નથી ઢીંગલો મારો બોલતો નથી

બોલ બા બોલ એને કેમ બોલાવું?

ટબમાં બેસાડી એને નવડાવું સારા સારા કપડાં એને પહેરાવું

તોયે એ બોલતો નથી- ખાતો નથી

આકાશે ઊડતાં પંખી દેખાડું મેના પોપટ ને મોરલાં ટહકાવું

તોયે એ હસતો નથી – ખાતો નથી

સોનાનાં પારણે એને ઝૂલાવું ચાંદા સૂરજને તારલા ટપકાવું

તોયે એ નાચતો નથી – ખાતો નથી

ડ્રાઉં ડ્રાઉં કરતાં દેડકા દેખાડું પાણીમાં તરતી માછલી દેખાડું

તોયે એ હસતો નથી – ખાતો નથી

- તમારી જિત્વા

આજે હું છુમ્મ કરાવવા ગઇ હતી

આજે 27 તારીખ છે ને એટલે આજે મારે ડોકટર અંકલ પાસે જવાનું હતું. આજે સવારે જ હું, મમ્મી, નાની, નાના અને શ્રીકાંત મામા ડોકટર સંદીપ કથીરીયાના દવાખાને પહોંચી ગયા હતા. જ્યાં ડોકટર અંકલે મારૂ વજન કર્યું હતું. મારૂ વજન હવે પાંચ કિલોમાં ફક્ત 200 ગ્રામ જ ઓછું છે.

વજન બાદ ડોકટર અંકલે મને મગજના તાવની, ઝેરી કમળાની, ત્રીગુણી અને પોલીયોની રસી આપી. જ્યારે ડોકટરે મને ઇન્જેક્શન આપ્યું ત્યારે મેં આખા દવાખાનામાં સંભળાય તેમ મોટે મોટેથી રડવાનું શરૂ કર્યું હતું.

પરંતુ કાર જેવી થોડી ચાલી કે રડવાનું બંધ કરી હું કારના કાચમાંથી દેખાતી બહારની દુનિયા જોવામાં તલ્લીન થઇ ગઇ હતી. આ બધા દ્રશ્યો જોવા મને બહુ ગમે છે. પરંતુ હજુ હું વધુ દ્રશ્યો જોઉં પહેલા તો ઘર આવી ગયું અને હું રડી રડીને હું પણ થાકી ગઇ હતી આથી થોડીવારમાં હું સુઇ ગઇ હતી.

- તમારી જિત્વા

મારી રોજીંદી દિનચર્યા

તમને થતું હશે કે 2 મહિના અને 14 દિવસની આ છોકરી આખો દીવસ શું કરતી હશે? ખરૂને? તો આજે તમને જણાવું મારી દિનચર્યા વિશે. આજે હું તમને મારા સવારે ઉઠવાથી માંડીને રાત્રે સુવા સુધીનો ઘટનાક્રમ કહીશ. તો શરૂઆત કરીએ સવારથી...

હું સવારે આઠ વાગ્યા આસપાસ ઉઠું છું. હાલ મારે બ્રશ વગેરે તો કરવાનું હોતું નથી. આથી ઉઠતા વેંત રમવા માંડુ છું મને સવારે રમવું વધુ ગમે છે. આ સવારનો સમય મને બહુ ગમે છે. થોડી વાર રમ્યા બાદ પેટપૂજા કરૂ છું અને બાદમાં નાની માલીશ કરી નવડાવે છે. આટલી પ્રવૃતિ કરી લઉં ત્યાં ફરી આંખો ઘેરાવા માંડે છે.

આથી ફરી મમ્મી ઘોડીયામાં સુવડાવી દે છે. સવારે જ્યારે હું ઘોડીયામાં હોઉં ત્યારે નાના મને હિંચકાવે છે. અહીં તમને એક ખાનગી વાત કહું, "આમ તો જરૂર નથી હોતી પરંતુ હું ઉઠી જઇશ તેવા ભય હેઠળ નાના સતત મને હિંચકાવતા રહે છે"

હવે નાના આટલું સરસ હિંચકાવતા હોય તો પછી ઉઠવાનું મન ના થાય તે સ્વાભાવિક છે. આથી એક દોઢ કલાકના આરામ બાદ હું ઉઠું છું અને થોડી પેટપૂજા કર્યા બાદ રમવાનું. એટલું જ નહીં બપોરે નાના જ્યારે ન્યૂઝ જોતા હોય ત્યારે હું પણ થોડી વાર ટીવી જોઇ લઉં છું.

બપોરે એક - બે વાગ્યે ફરી ઊંઘી જાવ તે છેક બે - ત્રણ કલાક બાદ પાંચ વાગ્યા આસપાસ ઉઠું છે. બપોરે તો ક્યારેક ત્રણ કલાક સળંગ પણ ઊંઘ ખેંચી કાઢું છું. બપોરની ઊંઘ પુરી થાય પછી પેટપૂજા કરીને રમું છું ત્યાં છ, સાડા છ વાગી જાય છે. આ સમયે જો બહાર ઠંડક થઇ ગઇ હોય તો નાની મને થોડી વાર બહાર લઇને બેસે છે.

સાંજે સાત - આઠ વાગ્યાથી લઇને રાતના અગ્યાર, બાર વાગ્યા સુધી મારો મુકામ હોય છે. ભરતમામાના ઘરે. આ સમય દરમ્યાન તેમના કંપાઉન્ડમાં આવેલો હિંચકોએ મારૂ સિંહાસન હોય છે અને મારી સામે બધા ખાટલા અને ખુરશીમાં બેઠા હોય છે. આ હિંચકા ઉપર મામાએ એક વ્હાઇટ લેમ્પ લગાવ્યો છે. આ લેમ્પમાં મને ઘણો પસંદ છે આથી હું વારંવાર તેના તરફ જોયા કરુ છું.

આ હિંચકા પરજ હું થોડી વાર ઊંઘ ખેંચી લઉં અને થોડી વાર રમી લઉં છું. અને સાંજે જ્યારે હું સુતી હોઉં ત્યારે મમ્મી અહીંથી મને ઘરે લઇ જાય છે. આમ મારો આખો દીવસ રમવામાં અને ઊંઘ કરવામાં વિતી જાય છે. આ પોસ્ટની સાથે મારો તાજેતરનો એક વીડીયો પણ છે.

- તમારી જિત્વા

મામાનું ઘર કેટલે ?

અત્યારે વેકેશનનો સમય ચાલી રહ્યો છે. બધા બાળકો તેમના મામાના ઘરે પહોંચી ગયા હશે અથવા જવા માટે તલપાપડ હશે. પરંતુ હું તો જન્મ થયો ત્યારથી લઇને અત્યાર સુધી મામાના ઘરે જ છું. અને હમણાં તો મામા પણ અહીં જ છે પછી તો કહેવું જ શું ?

મને એ સમજાતું નથી કે મોટાભાગે ઘર નાના બનાવે તો પછી મામાનું ઘર કેમ કહેવાય ? મને તો જવાબ નથી મળતો તમને આનો જવાબ મળે તો મને કહેજો.

ખરૂ કહું તો આ મામાઓ બહુ મજાના માણસ હોય છે હો...કારણ કે બે મા બરાબર એક મામા થાય અને આપણી બધી જીદ કે માગણીઓ તેના દ્વારા પુરી થાય. મારે પણ એક મામા છે જેનું નામ શ્રીકાંત છે. સરસ નામ છે ને ? હોય જ ને મામા કોના ? હા..હા..હા...

જુઓ મામાને લગતું આ એક સરસ મજાનું બાળ ગીત છે જે મને તો ગમે જ છે તમને જરૂર ગમશે.

"મામાનું ઘર કેટલે,

દીવા બળે એટલે,

દીવા મેં તો દીઠા,

મામા લાગે મીઠા.

મામી મારી ભોળી,

મીઠાઈ લાવે મોળી,

મોળી મીઠાઈ ભાવે નહિ,

રમકડાં તો લાવે નહિ."

તમને એક ખાનગી વાત કહું મારે હજુ મામી છે જ નહીં પરંતુ હું એવી જ મામી શોધીશ જે મારા માટે મીઠી મીઠાઇ લાવે કે જે મને ભાવે અને ખુબ બધા રમકડાં પણ લાવે ખરૂને ?

આગામી પોસ્ટમાં મારે તમને ઘરના બધા સભ્યોનો પરિચય પણ કરાવવો છે જેમાં આ મામાનો ફોટો પણ મુકીશ પરંતુ અત્યારે તો આટલું જ અને હા તમને પેલા પ્રશ્નનો જવાબ મળે તો મને કહેવાનું ભુલતા નહીં હો...

- તમારી જિત્વા